Rezerwaty obejmują naturalne lub mało zniekształcone ekosystemy, biocenozy i zbiorowiska roślinne, lub też poświęcone są ochronie rzadkich składników szaty roślinnej i świata zwierzęcego bądź ochronie określonych składników środowiska należących do przyrody nie ożywionej.

Już w 1918 r. posiadaliśmy w Polsce 39 rezerwatów przyrody o łącznej powierzchni 1469 ha, a do roku 1939 liczba rezerwatów wzrosła do 180. Po II wojnie światowej przystąpiono do rekonstrukcji sieci rezerwatów. W końcu 1965 r. było ich już 490 i zajmowały łącznie ponad 31 tys. ha. Razem w ciągu ostatnich 45 lat utworzono w Polsce 953 rezerwaty przyrody, przy czym najbardziej dynamiczne były lata 1955–1960 (278 obiektów) oraz lata 1980–1985 (161 obiektów).

Obecnie sieć rezerwatów przyrody tworzy 1122 obiektów, zajmujących powierzchnię ponad 121,3 tys. ha, przy czym największy udział mają rezerwaty leśne (TABELA: Rezerwaty przyrody w Polsce). Rezerwaty nie są równomiernie rozmieszczone na obszarze kraju. Największe ich zagęszczenie występuje w Karpatach, w pasie starych gór i wyżyn południowych oraz na obszarze pojezierzy: Drawskiego, Kaszubskiego, Mazurskiego i Wielkopolskiego.

Rezerwaty przyrody są cennymi obiektami do badań naukowych, a główne zainteresowania badaczy skupiają się na zagadnieniach florystycznych, fitosocjologicznych (czyli dotyczących zespołów roślinnych) i faunistycznych. Spośród istniejących rezerwatów przyrody za najcenniejsze należy uznać te, które reprezentują walory przyrodnicze mające znaczenie dla międzynarodowej ochrony przyrody. I tak, na liście rezerwatów biosfery znajduje się rezerwat ornitologiczny "Jezioro Łuknajno", który został również umieszczony w spisie obszarów objętych Konwencją Ramsarską "O obszarach wodno-błotnych, mających znaczenie międzynarodowe, zwłaszcza jako środowisko życia ptactwa wodnego". W spisie tym ponadto figurują rezerwaty (jeziora): "Siedem Wysp", "Karaś", "Świdwie" oraz "Słońsk".

	Witryna rozdziału	Witryna Raportu	Witryna GRID-Warszawa	Witryna MOŚZNiL